باز کنار رودخانه ی ده

رخت هایی را

که شستن شان طول می کشد

می بینم.

چشم هایم را می بندم

 تو را نفس می کشم،

تمام ماهی ها

بوی تو را می گیرند

و به نخ بدون قلابم

تبسم می زنند...

همه بودند از همه ی خبرگزاری ها. عکاس ها مدام از همه ی زوایا عکس می گرفتند.

مسوول پروژه پشت یک دوجین میکروفن از این موفقیت بزرگ با ولع عجیبی حرف می زد.

-----------------------------------------------------------------------------------

دو روز بعد کارگرها جسد بی جان گوساله ای را در محوطه "رویان" دفن کردند...

نفوذ زنگار دگمه های فلزی

تا عمق تار و پود کوله پشتی روی دیوار

و قاب همیشه ی لبخند

که کم و بیش موهای سپید خود را

در آن می بینم

سال های بی من و توست

که مرا می شکند.

هورت می کشم

و به این سوء هاضمه ی لعنتی

پوزخند می زنم.

* * *

روزه ی شعر گرفته ام

تا طعم تو

برای همیشه

زیر زبانم

بماند...

سر انجام لمسم کردی

اما

با سرانگشتت که بر سنگی نشست...