داستان کوتاه - داستانک - شعر - قطعه ادبی - دل نوشته
|
«خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید»
http://qowloqazal.persianblog.ir/ چاپ نقد اشعار مورد بررسی در هر جلسه و تقدیم آن به شاعر |
از تمامی دوستان شاعر و علاقه مند دعوت می شود با شرکت در این جلسات ما را برای رسیدن این اهداف یاری فرمایند.
ورود برای عموم شاعران آزاد و رایگان است!
چقدر به اين حقيقت كم بينم؟! اگر مي دانستم كه هر اتفاقي قبل از وقوع از تو مجوز داشته است اين قدر عجز و لابه نمي كردم!
اصلا مي رفتم به همه ي كنج نشينان عزلت خرده مي گرفتم و از عدم درك اين حقيقت شرمسارشان مي كردم!
اي كاش همه ي كنش هايمان منطبق بر باورهايمان بود...
سكوت كرده ام
تمام تقدير را.
فرياد را
فراموش كرده ام.
اكنون
تقدير
مطابق ميل من است...
چشم های دریایی ام را
به قایقی شکسته
آویزان می کنم.
افسار ثانیه ها را می کشم
بر می گردم
میان قایق
با تو
و تو فریاد می زنی هنوز
قایق ران!
تندتر
سریع تر...
چون خورشيد
ميان چشم هاي خيس يك مادر
در تشييع مشتي خاك
به نام فرزند.
بپيچ
مثل بوي خاك
رها در ميان باد
دورِ اين همه تابوت
روي سر پنجه هاي پژمرده ي چند پدر...
اكنون
تو را كه مرور مي كنم
مي رقصي
مي پيچي
در خون خود
در خويشتن...
و تو را
که روی ماسه های سرد
لای تورهای سفید
آشفته ای
سرک می کشم
تو را
که تمام نفس هایت
بوی دریا می داد!
تمام حرفهایی را
که هنوز
تاریخ انقضایشان نگذشته است...
وقتي دلم را شكست گفت: توي دلت شيشه خرده است!
شعرواره هایی برای تو بسرایم
و تمام حلقه های شعرم را
بر گردن تو بیاویزم.
نبض شعرهایم
چه تند می زند
و زیر گلویت بی قرار می شود
آنجا که
همه ی نامه هایم را
با دستهایت
می فشردی...
بغض کرده اند
و از نگاه شماتت وار ساقه های برنج
که به غرور سبزشان توهین شده است
تمام شالیزار را از شرم
خیس می کنند...
و من ناز می کشم"
و روزها و ماه ها
بر بلندای کوههای البرز
از میان سر شاخه های در ختان شرمناک از نگاه بغض آلود تو
کسی ناز می کند و
تو ناز می کشی...
-- -- --
زمان ایستاده است
برای ما که رفتن مدام تو را
به نظاره نشسته ایم
و تو اوج می گیری
و برای این همه چشم های خیس
چه زیبا ناز می کنی...
پيرمرد آرام وضو گرفت. علي كوچولو هم مثل هميشه به تقليد از پدربزرگ تندي
صورت و دستش را شست. پيرمرد سجاده اش را وسط اتاق پهن كرد. بوي ياس
فضاي اتاق را پركرد. علي سجاده كوچكش را كه مادر حاشيه اش را گلدوزي كرده
بود كنار سجاده ي پدربزرگ پهن كرد. پدربزرگ نگاه مهربانانه اي به او كرد وبا
تبسم گونه ي علي را بوسيد.
پيرمرد با آرامش خاصي سوره ي حمد را قرائت كرد. علي همچنان ايستاده بود و منتظر
كه پدربزرگ زودي به ركوع و بعد به سجده برود. پيرمرد به ركوع رفت و پس از
مكثي كوتاه دوباره بلند شد و آرام به سجده رفت. علي سرش را روي مهرگذاشت. پيرمرد چيزي را با صدای حزن انگیزی زمزمه مي كرد. علي زبان مي چرخاند و پچ پچ مي كرد،يعني
ذكر مي گويم. دقايقي گذشت. صداي پيرمرد قطع شد. علي ديگرخسته شد و سر
سجاده اش نشست. تاب نياورد و سوار پدربزرگ شد. پيرمرد آرام به پهلو روي سجاده
ولو شد و چشم هاي نيمه بازش به گوشه ي اتاق گره خورد ...
دلم برايش مي سوخت !
- بذار كمكت كنم!
دستم را به طرفش دراز كردم .
از کار من عصباني شد. به سختي جسمی را به دنبال خود
مي كشيد .
خيلي مغرور بود ولي با اعتماد به نفس راه می رفت.
سرانجام به درختی نزديك شد و به سختی وارد لانه اش شد!
مي دانست اگر اسير شود تكه پاره اش مي كنند! اين را سرگرد جاسم مي گفت. صداي الله اكبر درتمام منطقه طنين انداخته بود. كسي از پشت بی سيم دستورعقب نشيني مي داد. هنوزصداي تانك هايي كه زوزه كشان در مي رفتند، به گوش مي رسيد و صداي پاي ايرانيهاي را مي شنيد. چهره ي صدام از توي قاب دوازده در هجده سانتي متري روي ميز كدرتر به نظر مي رسيد. عقاب هاي روي دوشش را كند و جلوي قاب گذاشت. صداي پاي ايرانيها بيشتر شده بود...
با صداي شليك، خونش شتك زد روي صدام!
